2026 güzü: Karanlık çağın sonu mu?-Aydemir Güler-
Mesele şu ki, çeşitli ülkelerde bugünün “sol sosyal-demokratları” sermayenin sınırsız tahakkümüne karşı geçmişten taşıdıkları “sınır çekme” tavrıyla atılım yapamazlar. Yozlaşmanın bir kaynağı emperyalizmse, emperyalist anlaşmalardan çekilmeyi öngörmeden kimse evinin önünü bile temizleyemez. Okulları soyan, bütün kamu kaynaklarına göz koymuş sermaye sınıfıdır ve bu sınıfın her şeyine el koymaktan başka yol yoktur…
Sokakları ve seçim sandıklarını saran bir dalganın ortasındayız. Hareketin kıtaları aşarak kazandığı yaygınlık bir rastlantı mıdır, yoksa bir dönemin kapanması, yenisinin açılmasının işareti midir?
Bir zamanlar solda mutlak bir özgüvenle bir devrim çağında yaşadığımız dile getirilirdi…
Marksizmin üç kaynağı olarak bilinen Klasik Alman Felsefesi, İngiliz ekonomi politiği ve Fransız sosyalizmi o devrim çağının işaret tabelalarıydı. Felsefe demişsek, Alman düşünürlerce sistematize edilen koskoca bir aydınlanma devriminden söz ediyoruz. Bahsi geçen İngiliz bilim insanları ayaklarını sanayi devrimine basıyorlardı. Fransızların ütopyası devrimde ete kemiğe bürünmüştü. 18. yüzyılın sonlarıdır.
Sonra bu üç kaynak işçi sınıfı adına sahiplenildi ve aşıldı. Artık işçi sınıfı aydınlanması başlamıştı; sosyalist topluma giden yolu ise işçi sınıfı devrimi açacaktı. 1848'de Komünist Parti Manifestosu'nun anlamı budur.
Devrim çağı, aşağı yukarı iki yüzyıl sonra korkunç bir yığınakla tıkandı. Emperyalist kapitalizm en son 1960'larda dünyanın iki ucundan sıkıştırıldı. Ve karşı atağa kalktı. Şili 1973, Türkiye 1980 darbeleri yeni bir çağın kurucu momentleridir. ABD, Büyük Britanya ve Federal Almanya, yani sistemin üç merkez ülkesi neo-liberal huruç harekâtını ilan ettiler. On yıl içinde Sovyetler Birliği kuşatmaya teslim oldu…
Aydınlanmanın yerini her yerde gericilik aldı. İnsanın yeryüzünde kaderini kendi ellerine alabileceği iddiası topa tutuluyordu. Eşitliği, adaleti arayan “büyük anlatılar” alay konusu edildi; hepsi çöpe atılmalıydı. Elbette o doğrultudaki bütün uygulamalarla, arayışlarla birlikte...
Sanayi devrimiyle başlamıştık ya; şimdi “sanayi sonrası” topluma geçmiştik iddiaya göre. Yeni dönemde işçi sınıfına ve haklarına yer yoktu. Devrim yersiz bir zorlama, bir zorbalık sayıldı… İki yüz yıllık devrim çağı kırk yılda yerle bir edildi.
Devrimin içinde yenilgiler az olmamıştı; karşıdevrime de nice direniş gösterildi.
Şimdi, yani Fransa'da iki ay önce liselilerin Paris'in banliyölerinde yaktıkları kıvılcımlardan çıkan böyle bir direniş midir? Karanlığın ortasında bir direniş daha mı; yoksa yeni bir çağın müjdesi mi veriliyor meydanlarda?
***
Alınyazısına inansaydık, yanıtın üstündeki perdeyi açmaktan ibaret olurdu işimiz. Oysa “zaten” verilmiş bir yanıtı yok bu soruların. Tarihin ne yönde akacağını mücadele belirler. Tarih sınıflar mücadelesinin ta kendisi değil midir?
Çıkarları yeni bir devrim çağından yana olan emekçiler olarak, “bekleyip görmeyeceğiz”; mücadele edeceğiz. Belki kazanacak, belki de kaybedeceğiz…
Dolayısıyla sorgulanması gereken güncel siyasette emekçilerin elindeki olanaklar, avantajlar ve karşımızdaki kısıtlar olmalıdır. Olanakları büyütmek, kısıtları aşmanın çaresini bulmak için sesli düşünmeliyiz.
***
Kırk yıl boyunca devrimin kazanımlarını “savunmaya” çalıştık. Kazanımlarımıza katlanamayan ve devrim çağı tablosunu değiştirmek için harekete geçen ise gericilikti, sermayeydi, emperyalizmdi. “Bizim taraftakiler” yerine göre bağımsız devletlerine, laikliğe, cumhuriyetlerine, sosyal güvenlik sistemlerine, emeklilik yaşına tutunmaya uğraştılar, uğraştık. Oysa eskiden mevcut tabloyu değiştirmek isteyen bizdik!
Sol liberaller bu konumlanışın üstünde az tepinmediler. İşçi sınıfında, sosyalizmde ısrar edenler eskimişti, 20. yüzyılda kalmıştık, değişimi algılamıyorduk; komünistler muhafazakârlıkla suçlandı vs. vs. Bu aralar seslerinin kesilmesi önemlidir. 2026 güz yükselişi yeni Syrizalara, Podemoslara yaramıyor. Genel olarak kimlik siyaseti güden, kendilerine radikal demokrasi etiketi yakıştıran, işçi sınıfının yerine “toplumsal hareketleri” geçirmeye kalkan “yeni sol” hareketler, neo-liberal karşıdevrimin kurduğu zemine yerleşmişlerdi. Sağıyla soluyla liberalizm, devrimin kapatılması gereken, hatta kapanmış bir parantez olduğunda anlaşma halindeydi. Yakın geçmişteki direnişlerin pek çoğunun sol liberalizmi beslediği gerçeği, 2026 güzü itibarıyla geride kalacağa benziyor. Kimlik siyaseti yerine halk hareketi, neo-liberal varsayımlar yerine kamucu talepler öne çıkıyor, hareketlenen toplum kesimleri işçi sınıfını çağırıyor, genel grev hatırlanıyor. Karşıdevrim düzeni, içerdiği liberal sol ile birlikte çatırdıyor.
Ancak siyaset sahnesi boş.
Dolu sokakların, coşkulu meydanların toplumu “sola çektiği” doğrudur. Ama ideolojik politik bir kristalleşme yaşanmadığında dalgalardan geriye yorgunluk kalır.
İşçi sınıfının sağlıklı bir önderlik ve örgütlülükle buluşmasına, liberal solun engel oluşturmayacak olması geleceğe yönelik olarak pek az şey söylemektedir. Boşluk ille dolar. “Biz” dolduramazsak yükselişi ağır bir çöküşün izlemesi siyasetin acı yasasıdır.
Karşıdevrimin egemenleri siyaset kurumu ile emekçi kitleler arasına kalıcı bir duvar örmeyi tasarlamışlardı. Kalıcı olamasa da ördüler. Eksikleri ise, gerici, şoven, militarist, en yaygını yabancı düşmanı, faşizmle akraba ama kitleleri hareketlendirip sürükleyen partilerle kapatmayı denediler.
Şimdi başka bir yerdeyiz... Önce emekçi çocukları ve emekçiler siyaseti sokağa taşıdılar, düzen kurumları boşa düştü. Sonra sıra “gerici kitle partisi” fantezisine geldi. Fransa'da anketlerin birincisi ırkçı parti sokağın karşısına müesses nizam adına çıkıyor. Brezilya'daki faşist dengi seçim akşamı soluğu ABD'de aldı. Bunlar yalnızca iki örnek...
Şimdilik çöken sağdır. Ancak bizim ihtiyacımız ve görevimiz erken uyarıda bulunmaktır.
Eldeki seçim sonuçlarından süzülen çözüm vaatleri ise inandırıcılıktan uzak. Farklı ülkelerde sokağın rüzgârıyla yelkeni dolanlar içinde sosyal-demokrasinin ötesine geçen yok. İsrail'deki iyimser resmin arka yüzünde ülkenin Arap nüfusunun ve sosyalist hareketinin “soykırımcı olmayan bir Siyonizmi” desteklemek zorunda kalmaları var. İşin kötüsü, bu tercihin alternatifinin gerçekten de soykırım ve savaş olması! Sırbistan'da esas olarak egemenlerin keyfiliğini yeniden “kurala bağlamayı” öngören bir teknokrasi iktidarı kurulacağa benziyor…
Bu sınırlar aşılmazsa direnişte sonra güneş açamayacaktır. Öte yandan direnişin kendisi toplumun bütününü sırtlanıp sola taşımaktadır. Sola doğru kat edilen yola, gerisine düşülemeyecek kimi düğümler atılması hiç de imkânsız değildir.
Kolay anlaşılsın diye örnek vereyim: 1917 Rusya'sında Şubat Devrimi'nin dayanaklarından olan barış talebi o kadar büyümüş ve ülke bu anlamda o kadar sola gitmişti ki, “savaşa devam” demek olan bir geri düşüş olanaksızdı. Rusya'nın tarihsel şansı bunu gören ve ne yaptığını bilen bir öncü partinin varlığı oldu. Bolşevikler Rusya'da toplumun barış “düğümünün” ileri sıçramak için olanak olabileceğini kavrayan biricik partiydi.
***
Yalnız “ne yaptığını bilmek” bir gelecek kurgusuna dayanmak durumundadır.
Karşıdevrim yıllarında, liberal soytarıları muhafazakârlık gevelemeleriyle baş başa bırakıp geçmişin değerlerine sarılmak azımsanmayacak bir işti. Ancak geçmişte edinilmiş kazanımlar, olsa olsa bir hayal dünyasında yaşamadığımızı, emekten, aydınlıktan yana bir yaşamın gerçekçiliğini destekler. “Yaptık, yine yaparız” demek mümkündür…
Buraya kadarı güzel… Ama yeni bir atılım için fazlası gerekir.
Mesele komünistler olarak “zor beğenir” olmamız değil. Mesele şu ki, çeşitli ülkelerde bugünün “sol sosyal-demokratları” sermayenin sınırsız tahakkümüne karşı geçmişten taşıdıkları “sınır çekme” tavrıyla atılım yapamazlar. Yozlaşmanın bir kaynağı emperyalizmse, emperyalist anlaşmalardan çekilmeyi öngörmeden kimse evinin önünü bile temizleyemez. Okulları soyan, bütün kamu kaynaklarına göz koymuş sermaye sınıfıdır ve bu sınıfın her şeyine el koymaktan başka yol yoktur…
Bizde benzeri bir sokak devinimi şimdilik yok. Ama Türkiye'nin dünya ikliminden uzak kalması da mümkün değildir ve mantık aynıdır: Halkımızdan kopartılanları geri almak için Cumhuriyetin rehabilite edilmesinden öte bir sosyalist cumhuriyete ihtiyacımız var.
/././
Alacak kimse olmadığında AKP iktidarı verir mi?-Berkay Kemal Önoğlu-
AKP, karşısındaki ne idüğü belirsiz, şekilsiz, programsız ve bütünlük taşımayan bir yapıya iktidar aygıtını teslim eder mi? Görülüyor ki, teslim etmediğinde hiçbir burjuva aktör iktidarı AKP’den söküp alamaz. Burjuva siyasetinde halk artık çoktandır siyasetin öznesi değil ve sistematik şekilde de bu rolden uzaklaştırılıyor.
Önce bir konuya açıklık getirelim:
"Bu düzen" dendiğinde kimileri genel bir "böyle gelmiş böyle gider" anlamında "düzen"i anlıyor, kimileri "siyaset düzenini", kimileri "medya düzenini" düşünüyor; bazıları ise "tek adam düzenine" takılmış durumda. Oysa "bu düzen" dediğimiz şey sermaye düzenidir, kapitalizmdir. Gördüğünüz her çelişkinin, insanlık dışı her şeyin, eşitsizliklerin temelinde işte bu kapitalist düzenden kaynaklanan sömürü ilişkileri yatar.
İşte bizim ülkemizin bu düzeni sürdüğü müddetçe, yani paranın egemenliğinde, malı mülkü çok olanların AKP’den hesap sormaları mümkün değildir ve zaten hesap sormak gibi gerçek bir dertleri de olmaz. Ancak "Bundan sonra hesapları ben tutacağım." gibi bir iddiaları olabilir. O da ne bu devranı değiştirecek bir şeydir ne de hiçbir servet sahibi hesapları kendi tutmak gibi bir amaç için bu kadar büyük bir risk alır.
Malı mülkü bol olan niçin risk alsın? Hesabı AKP tutuyor diye üçer beşer de AKP’ye damlayıveriyorsa; şu zamana kadar tutulan hesaplar da zaten hep malı mülkü bol olana yaradıysa bu tür bir maceraya niye girişilsin? Çok parası olan macera aramaz. Maceraya atılanlar da işin çocuk oyunu olmadığını gördüğü yerde geri adım atar.
Ana akım siyaset, parlamento siyaseti, burjuva siyaseti —ne derseniz deyin— çok büyük oranda çok parası olanlardan kurulu. Çok parası olmayanlar da parası olanların belirlediği büyük makinelerin içinde. Genel doğrultuya etki edecek hiçbir önemli güçleri yok. AKP takır takır satın aldı ve almaya devam ediyor; muhalefetten isimleri, makamları, hatta partileri bile büsbütün… Çünkü siyasette kahir ekseriyetin işi parayla. Para iktidarın elinde. Parası olan başkaları ise zaten esas olarak para kaybetmemek için siyasetin içinde.
***
Peki öyleyse, diyebilirsiniz ki: Ortalıkta bir çekişmedir gidiyor, saç baş birbirine giriyorlar kamera önünde ama hepsi patron partisiyse, hepsi özünde anlaşıyorsa neyi paylaşamıyorlar?
Aslında Türkiye’nin önündeki asıl önemli meselelerde ya omertayla ya örtülü ya da açık onayla muhalefet iktidarın önünü açıyor: Çözüm sürecinde, Türkiye’nin savaşa girmesinin önünü açan Mekke Antlaşması'nda, yeni anayasanın mutabakat zeminini oluşturacak çerçeve yasa teklifinde, yine yeni anayasanın uzlaşma başlıklarını oluşturacak bir dizi ulus devlet karşıtı "demokratik" paketlerde…
Türkiye’nin önünde esas olarak bunlar var ve bunlarda ana akım siyaset içinde gerçek bir muhalefet yok.
Öyleyse nasıl geçiyor günlerimiz? Belediye operasyonları mı? Transferler mi? Muhalefet partileri hangi gündemleri konuşuyor? Bir fon gündemi var malum; bu fon gündemi muhalefet partisinin mi, iktidar partisinin mi gündemi, dikkatle bakın. İktidarın iç hesaplaşmaları kontrol altında olsa sanki muhalefet bu konuda suskun kalacak ve bu suskunluğun nedenini bilemiyoruz. İşte bir liste vardı örneğin, açıklanacaktı. Hani, neden açıklanmadı?
***
Her şeye rağmen diyebilirsiniz ki: "Olur ya kardeşim, seçimler söz konusu olduğunda gördükleri fotoğraf hâlâ parlak değil, parlayacak gibi de değil. Bu iktidar yeterli oy alamayacağı bir seçime gider mi?"
AKP bu ülkeyi seçimsiz yönetemez, demiştik. Her şeyin sandığa havale edilmesi, AKP için bugünkü bazı zorluklar bir yana, vazgeçilmez bir yönetme kolaylığı da aynı zamanda. Seçimsiz olmaz; ancak mevcut Siyasi Partiler Kanunu, seçim yasası ve YSK yapısıyla da zaten sağlıklı ve adil bir seçim imkansız. Meclis muhalefeti işine geldiği gibi demokrasi eksikliğinden söz ederken kendi oy oranlarını da etkilemesi muhtemel bu tür hayati konuların lafını bile etmiyor. Bu seçim sisteminin antidemokratik yönde daha da ilerletilmesi karşısında halk tepkisizliğe sevk edilebilir; zaten her önemli başlıkta sistematik şekilde cici muhalefet kanalıyla kötürümleştirilmiyor mu?
Sonuçta bir düşünün; AKP, karşısındaki ne idüğü belirsiz, şekilsiz, programsız ve bütünlük taşımayan bir yapıya iktidar aygıtını teslim eder mi? Görülüyor ki, teslim etmediğinde hiçbir burjuva aktör iktidarı AKP’den söküp alamaz. Burjuva siyasetinde halk artık çoktandır siyasetin öznesi değil ve sistematik şekilde de bu rolden uzaklaştırılıyor. Kitle siyaseti/modern siyaset gerici kapitalist düzen tarafından yok ediliyor.
Cumhuriyetin felaketi anlamına gelen bir dizi başlığı ise halka gitmeden, referandumsuz olarak da Meclis'te çözebilirler. Genişletilmiş bir "demokratikleşme" zemini hem ABD’yi hem İngiltere’yi hem de iç cepheyi —yani genişletilmiş Cumhur İttifakı’nı— pekâlâ memnun edecektir ve anayasanın bile belki de Meclis'ten geçirilmesi denenebilir. Bu kadar geniş bir mutabakat zemininde AKP’nin tekrar nefes almasına izin verilmiş, belki ekonomide de bir manevra alanı yakalamasına olanak tanınmış olur.
***
Bu durumda hiç ciddi ciddi düşündünüz mü:
Kapitalist düzende, Türkiye Cumhuriyeti’nde egemenlik kimlerin elinde?
Cumhuriyet Devrimi'nin 103. yıl dönümünü henüz geride bıraktık. Yıllar içinde kapitalizm maalesef halkımızın canını okudu, mahvetti ülkemizi.Ancak bütün bu söylenenlerden umutsuzluğa düştüğümüz, bu ülkenin bittiği ve karşı devrimin kesin olarak galip geldiği anlaşılmasın. Başka bir şey söylüyoruz.
Bu tablodan vazife çıkarması gerekenler; alın teriyle geçinenler, kimseye verecek hesabı olmayanlar, malı mülküyle tehdit edilemeyenlerdir.
Onlar satın alınamazlar.
Transfer edilemezler.
Düşürülemezler.
Ve onların inadı ve direnciyle bu ülkede umut yaşamaya devam ediyor.
Burjuva siyasetine vekâlet vermeyi bırakmadan hayal kırıklıkları bu ülkenin peşini bırakmayacak. Artık hükümet değişikliği için de iş başa, iş emekçi halka düşüyor.
/././
Bir haftada üç berbat gelişme, üç tez -Erhan Nalçacı-
İsrail ise “Ya şimdi her zaman yaptığımız gibi Suriye'ye saldırırsak Mekke Anlaşması doğrultusunda diğer üç ülke bize döner mi?” diye sormuş. İçleri rahat olsun, yayla gibi girebilirler Suriye'ye, ortada Batı emperyalizmi tarafından kotarılmış kocaman bir hile var çünkü.
Aslında geçen hafta bu köşede yayınlanan, Yemen ve Karadeniz'de savaşa sürüklenme halini ele alan yazıdan devam edeceğiz. Bir hafta içinde üç önemli gelişme oldu. Bunları biraz daha vurgulu hale getirmek için tezler olarak ifade edelim:
1-Gönüllüler Koalisyonu tatbikatı Montrö'nün utangaç bir ihlalini içeriyor
Bu haftaki önemli bir gelişme, Gönüllüler Koalisyonu'nun Polonya'da başlattığı tatbikat oldu. 22 Kasım'a kadar sürecek ve halen Ukrayna sınırında devam eden tatbikata İngiltere ve Fransa öncülüğünde 10 devlet, 3 bine yakın askerle katılıyor: Almanya, Belçika, Estonya, Fransa, Hollanda, Litvanya, İngiltere, İspanya, İsveç, Polonya ve Türkiye.
Yalnız 11. devlet olarak Türkiye'nin durumu farklı; resmi açıklamaya göre Polonya'ya askeri birlik göndermiyor. Fakat Fransa ve İngiltere ile birlikte İstanbul'da Karadeniz mayın güvenliği simülasyonu yapılacak.
Geçen hafta NATO'dan başka faili olmayan ve Batı Karadeniz'de ticari gemilere yapılan saldırılardan sonra üç NATO üyesi Bulgaristan, Romanya ve Türkiye'nin ticari gemilerin güvenliği için askeri destek istediğini yazmıştık.
Bu hafta ise Mustafa Kemal'in “Geldikleri gibi giderler” dediği İngiliz ve Fransız emperyalizmi İstanbul'a yerleşiyor. Evet, ortada henüz Karadeniz'e giren kıyıdaş olmayan bir ülkenin savaş gemisi söz konusu değil. Ancak İngiltere ve Fransa Karadeniz güvenliğinden sorumlu hale geliyor ve Türkiye egemenlik haklarını bu devletlerle paylaşmaya başlıyor. Bu, örtülü ve nüve halinde bir Montrö ihlali değil mi?
NATO dışında kurulan Gönüllüler Koalisyonu'nun nasıl bir bela olduğunu ve Türkiye'nin savaşa sürüklenmesindeki rolünü daha önce burada konu etmiştik.
Gönüllüler Koalisyonu, söylendiğine göre, eğer Ukrayna ile Rusya arasında bir barış anlaşması olursa Ukrayna'ya askeri olarak yerleşmeyi planlıyor. Bu, egemenliği çoktan kâğıt üzerinde kalan Ukrayna'nın fiili olarak Batılı güçlerce işgali anlamına geliyor. Ukrayna'nın NATO'ya dahil olması Rusya'nın kırmızı çizgisiydi ve savaş büyük ölçüde Batı emperyalizmi tarafından NATO başlığı gündemde tutularak kışkırtıldı.
Eğer gerçekten barış olur ve İngiltere, Fransa, Almanya, Polonya başta olmak üzere Ukrayna'ya güya NATO haricinde asker sokarlarsa bir kez daha Ukrayna, Rusya'ya saldırmanın platformu olarak statü değiştirmiş olacak. Karadeniz de öyle.
2- Avrupa'da halka yapılan gıda stoku yapın çağrısı, uçaklara yapılan bomba ihbarları ve marketlere dijital saldırılar bir NATO organizasyonudur
Bu konuyu da geçen hafta ele almıştık. NATO ve Pasifik NATO'su üyesi birçok devlet, halkına 3-10 gün boyunca hiç evden çıkmadan, elektrik, su ve internet olmadan yaşamak için hazırlık yapmaları çağrısında bulundu. Yapan yapmayan, bu konuda olanağı olan olmayan diye bir şey yok. Her hanenin kendi sorumluluğuna bırakıldı ve son derece ciddiyetsiz.
Buna eş zamanlı olarak sivil uçaklara bomba ihbarları ve Avrupa'da marketlere dijital saldırılar eklendi. Geçen hafta dijital saldırılardan Kuzey Kore sorumlu tutulmuştu.
Bu hafta eklenen olay, Rusya ve İran'da Devrim Muhafızları'nın bu işi yaptığına ilişkin kanıtsız suçlamalar oldu.
Bu köşeyi izleyenler biliyorlar ama yeni okuyucu için şunu hatırlatalım: Sovyetler Birliği'ni yıkan, Sovyet halkına ait olan üretim araçlarına çöken ve bugünkü savaş ortamının oluşmasında ciddi sorumluluğu olan Rus egemen sınıfına özel bir kinimiz var. Tüm mülkler Rus emekçilerine dönmeden bu kin sonlanmayacak.
Ancak yaşananlar, bu eş zamanlı müdahalenin başlıca şüphelisinin NATO olduğunu değiştirmiyor. Bir kere halkın aklını almak, terörize etmek ve savaşa ikna etmek için yapılan bu operasyonda evde stok çağrısını Batılı devletler yapıyor, bunun için Rusya'yı, İran'ı suçlayamıyorlar zaten.
İkincisi, Avrupa emekçi halkı şimdiden savaşın mağduru. Avrupa'nın yüzde yüz katlanan askeri harcamaları bütün sosyal fonların aşınmasına neden oldu. Tam Avrupa'da emekçiler, gençler yoksullaşma, konut ve eğitim sorunları için ayaklanmışken böyle bir sabotajı Rusya veya İran'ın yapma olasılığı çok zayıf duruyor. Yetenekleri içinde bile olsa akılsızca bir durum olurdu bu sabotaj girişimleri.
3- Mekke Anlaşması gizli bir İsrail Muhipleri Derneği doğurmuştur
İngiliz Muhipleri (Dostları) Derneği 1919'da Mustafa Kemal'in Samsun'a çıkmasından bir gün sonra kurulmuştu. Kendisini işgal edenden kurtuluş bekleyen bir ahmaklığın yanı sıra emperyalizmle işbirlikçiliği içerir ve Padişah dahil olmak üzere Saray mensuplarını dernek üyesi olarak görürüz.
Bu konuyu burada çok işledik. Mekke Anlaşması uluslararası özelliği ile ayrılıyor. Ayrıca İngiliz Muhipleri taraflarını açıkça ilan ediyorlardı. Bugün İsrail yanlısı olmak kriminal bir olaya dönüştüğü için bunu ilan etmek kolay değil. ABD dostu olmak da bir suç unsuru ancak bu, yarattığı mide bulandırıcı duyguya rağmen reddedilmiyor. Yalnız ABD dostu olmakla İsrail dostu olmak arasında bir fark bulunmuyor.
Ama bunlar zaten geçen hafta da vardı. Yeni olan, Suriye'nin, yani cihatçı HTŞ yönetiminin Mekke Anlaşması'na katıldığının duyurulması oldu. Uluslararası basın anlaşmayı bildirdi ve Suriye'den Suudi Arabistan'a asker geleceği söylendi. Henüz Suriye devletinin anlaşmayla ilgili çelişkili söylemleri olsa da durum yalanlanmış değil.
Böylece İngiliz ve ABD istihbaratı tarafından yönlendirilen HTŞ, Yemen halkına karşı yapılacak operasyonun piyade gereksinimi için aday oldu. Suriye Cumhuriyeti'nin yıkılmasının İsrail'in nasıl işine geldiğini burada defalarca yazdık. Ayrıca Suriye'deki cihatçı komplonun başlıca finansörlerinden birisinin Suudi Arabistan olduğu da malum.
Şimdi Türkiye ve Pakistan, Suudi Arabistan'a savaş uçağı ve hava savunma araçları gönderebilirler. Ancak Yemen'in isyan halindeki halkını bombalayarak sonuç alınamayacağı anlaşılmış durumda. Kritik olan piyadenin Yemen'e sevk edilip edilmeyeceği. Bu, halkımızı da çok yakından ilgilendiriyor.
İsrail ise “Ya şimdi her zaman yaptığımız gibi Suriye'ye saldırırsak Mekke Anlaşması doğrultusunda diğer üç ülke bize döner mi?” diye sormuş. İçleri rahat olsun, yayla gibi girebilirler Suriye'ye, ortada Batı emperyalizmi tarafından kotarılmış kocaman bir hile var çünkü.
/././
